van Praeneste tot Palestrina

Beste vrienden en volgers,

Vandaag staat Palestrina op het programma, een stadje in buurt van Villa Adriana, waar ons gelijknamige hotel zich bevindt. Maar eerst verorberen we een prettig ontbijt op het zonnige dakterras op de 3e piano. Merkwaardig, wij hebben een kamer op de 2e piano, met nummer 303. Rare jongens die Romeinen. Maar cappucino maken kunnen ze. En taart met pijnboompitjes.

Na een bochtige rit door de groene heuvels van Latium rijden we langs een lommerrijke platanenlaan  Palestrina binnen. Zo op het eerste gezicht is het een aardig stadje, gebouwd op steile terassen tegen de heuvelwand. Met een leuk stadsparkje genaamd Parco Barberini. De bomen groeien tot aan hun kruin de lucht in, en de kwinkelerende vogels zijn echt. Palestrina ligt niet ver van Rome, maar de drukte ervan is volledig afwezig.

 

 

 

Toch mag je het historisch belang niet onderschatten. Barberini is het geslacht van de plaatselijke machtigen alhier en komt terug in de naam van het plaatselijke Museo Archeologica: het Palazzo Colonna-Barberini. Op zich een leuk renaissance paleisje, zij het dat het gebouwd is boven op de omvangrijke ruines van het heiligdom van Fortuna. Dat heiligdom floreerde in de nadagen van de Romeinse republiek, laten we zeggen eerste eeuw voor Christus.

 

De museumcollectie omvat om te beginnen Romeinse marmeren beelden die hier zijn gevonden. Als ervaren ruinebezoeker moet je even de brokstukken aan elkaar denken, maar je krijgt hulp van bloemrijke teksten in het Italiaans alsook in het Engels.

Via talrijke antieke enscripties en grafmonumenten krijgen we beeld van wat er zich hier in de oudheid zoal afspeelde. Zo is bekend dat vanaf een bepaald tijdstip de namen van invloedrijke families verdwijnen, en nieuwe gaan circuleren. In die tijd speelde de burgeroorlog en Palestrina, dat toen nog Praeneste heette, had de verkeerde kant (die van Marius) gekozen. Sulla triomfeerde en moordde vervolgens heel Praeneste uit.

We mogen nog fijn even rondscharrelen langs de vergane zuilengalerijen die ooit overdekt waren, en de zestiende eeuwse fresco’ s bewonderen, het is tenslotte een renaissance paleis.

Dan komen we toe aan de apotheose: het beroemde en enorme mozaiek over het ontstaan van de Nijl. Het is een paar terassen naar beneden gevonden ter hoogte van het toenmalige forum. Het is een aantal malen verhuisd en opgeknapt, maar het is nog steeds prachtig na twee millenia. Hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer taferelen en beesten je ziet.

 

Palestrina, zeer de moeite waard, en het zonnetje schijnt ook weer lekker. Hoewel de mensen in Latium het koud vinden: iedereen loopt rond in van die typisch Italiaanse gewatteerde bodywarmers. Behalve de turisti olandesi, maar dat zijn er niet veel. 

Nog een laatste belangwekkend feit voor degenen die Palestrina al zo bekend vonden klinken: het geboortehuis van de grote renaissance componist Pierluigi da Palestrina staat hier ook. En op het piazza Regina Marguerita (het Romeinse forum) staat zijn standbeeld.

En vanonder de Duomo komt weer Romeinse geschiedenis oppoppen. Bella Italia.