Op een mooie Pinksterdag

Het incheckgebeuren op Schiphol heeft er weer een aantal interessante administratieve lagen bij gekregen. Je kan wel van tevoren thuis inchecken, maar er rolt dan geen boardingpass uit je printer, maar een incheckbewijs. Die moet je bij de incheckzuil op Schiphol gebruiken om je echte instapkaart te krijgen. Handig! Nog handiger is het feit dat we ook nog in de rij moeten staan om de koffers in te checken (en te betalen). Door een storing in de website kon dat thuis niet. Dat kost thuis een tientje, maar hier vijfendertig euro. Te betalen niet bij de dame van de koffers, maar weer verderop bij een cashier. Als we ons aldaar uiteindelijk wat lacherig melden, krijgen we alsnog de online discount. Bingo en bedankt! 

Onze goede vriend Gert heeft ons even naar Schiphol gebracht in zijn hippe Mazda. Gert claimt dat hij CO2-positief rijdt, dankzij alle mosgroei aan de carosserie. Onderweg ontspint zich nog een filosofische discussie over het woord vertrekhal. Dat is natuurlijk een verschrikkelijke contradictie. Een vertrek is een kleine knusse ruimte, en een hal is groot en onpersoonlijk. Gert gaat vandaag nog naar de Japan-markt op het Rapenburg. Dit evenement missen we helaas.

Gelukkig is de securitycheck snel en efficient achter de rug, zodat we nog even kunnen uitblazen op een bankje achteraf in de vertrekhal. Het is hier toch meer een vertrek dan een hal, want er staan knusse kunstbomen die reiken tot aan het systeemplafond en we horen de kunstvogels vrolijk kwinkeleren.   

De vlucht met Alitalia neemt een luttele twee uur in beslag. Als we uit het raampje kijken zien we beneden ons tussen de bergmassieven een mooi groot meer, voorzien van vertakkingen. Is dit de Vierwaldstättersee of het al Lago di Como? Como heeft aan de oever een aardige herberg genaamd Orso Bruno, waar we meermaals gelogeerd hebben. Maar we vliegen te snel om het te kunnen zien.

We scoren op het vliegveld vanRome een leuke Fiat Panda (zonder mos) en storten ons in het chaotische verkeer van de tangentiale. Alles mag hier: tuffen, racen, snijden, rechts inhalen, toeteren en zwalken. Toch wordt er zo te zien weinig gebotst.

Bij Tivoli slaan we af en bezoeken aldaar het beroemde Parco Villa Gregoriana. We wandelen door de prachtige steile vallei van het riviertje de Aniene. Na aanhoudende watersnoden en overstromingen liet paus Gregorius XVI in 1826 de rivier omleiden door twee ingenieuze tunnelbuizen, gehouwen in de berg Catillo. Dat leverde en prachtige grote waterval op: de Grande Cascade.

Tivoli bestaat al sinds de Romeinse tijd. Hier zijn ook de tempel vanVestia te bewonderen en de ruines van Villa Manlio Vopisco. In welker voortuin een picknick-zitje staat dat je niet in ieder tuincentrum te koop zal zien.

 

 

Geen gedoe hier met overstromingen dachten we. Maar de regen daalt nu zo gestaag neer dat de steile paden veranderen in stroompjes. Schuilen in de grotten helpt niet echt.

 

We soppen na een tijdje snel terug naar de ingang en checken kleddernat in in Hotel Adriana. Al met al een leuk dagje. Straks nog een pizzaatje doen en dan lekker snurken.